DomainLabs Domain Whois Plugin 1.0

Bildiğiniz whois başka birşey yok. Bir adet widget ve istenilen sayfaya eklenecek %%whoisresults%% kelimesi tabi bunu bir de Ayarlar->Domain Whois kısmından tanıtmanız gerekiyor.

Eklentiyi wordpress.org’a da ekleyim dedim ama süreç çok hızlı değil sanırım. Eklenmesi biraz vakit alacak.

Denemek isteyenler için eklentiyi googlecode‘a yükledim.

Ekleme: Eklentim wordpress.org eklentileri arasında yerini aldı. Bu sebeple googlecode içindeki projeyi sildim. Eklentiyi DomainLabs Whois linkinden indirebilirsiniz.

Benim nacizane temam ne yazıkki widget desteklemiyor ama desteklemesede çalışan kısmı şöyle birşey

Hayatımdaki ilk doğu tecrübesini iki yaz önce ağrı dağı tırmanışı için Van, Ağrı ve Bitlis şehirlerine gittiğimde yaşamıştım. Askerlik sebebi ile de bir güneydoğu tecrübesi yaşadım. Diyarbakır, Şırnak ve hatta içinden geçtiğimiz sayılırsa Mardin şehirlerini gördüm. Diyarbakır ve Mardin konusunda çok fazla şey şöyleyemesem de Şırnak şehrini az çok öğrendim. Belki bir gün lazım olur.

Gelelim asıl soruya askerliğin ayak sesleri geldi geliyor derken o sesi duyulan postallarıda giydik yaşananlar çoktan geçmişte kaldı. Peki şimdi ne olacak. Ne yapmalı? Hemen bir iş bulup çalışmalı mı? Yoksa genel kanıya uyup öyle boş boş oturup günleri gün mü etmeli? Ya da dozu nedir bunların hangisini ne kadar yapmalı. Şöyle istediğim zaman çalışıp istediğim zaman dinleneceğim bir iş yok mu? (Bence yok ama neyse) Birileri kendi işini kur, istediğin zaman çalış istediğin zaman dinlenirsin, istediğin zaman gezersin diyor ama sanırım onlar hiç kendi işi olan birileri ile tanışmamışlar. Ben gördüğüm örneklerden kendi işinin patronu olup istediğini istediği her zaman yapan hiç görmedim. Bana etrafımdan her kendi işini kur denildiğinde ben bunları(ay sonunu kâr ile kapatmayı, müşterilerle didişmeyi, boş zamanlarında bile firmanın geleceğini kendi geleceğinden çok düşünmeyi) düşünüp vazgeçiyorum.

O zaman geriye bir iş bulup çalışmak kalıyor. Ben şimdiye kadar hep bu seçeneği seçtim. Hiç de pişman olmadım. İşimi hakkıyla yapar, gönül rahatlığı ile çıkar giderim. Peki ne kadar dinlenmeli? Bu evdeki tek kişilik oda partisini ne kadar sürdürmeli. En iyisi şu kalan işleri bitirip bir iş aramaya başlamalı. Zira beni arayanlar pek hoşuma giden iş teklifleri sunmuyorlar.

Not: Bu da son askerlik yazım olsun. Sıkıldım artık bu askerlik mevzularından

Askerlik bitecek eğer tahminlerim doğru çıkar ve planlarımı uygulayabilirsem askerlik öncesi ve sonrası ile hayatımdaki milatlardan biri olacak. Bir sürü yakın ve orta vadeli plan yaptım. Bu planları uygulayamasam bile hayal kurmak bile emir altında asker olunca iyi geliyor.Hatta hayal kurmak; fiziksel olarak sadece komutanlara silahlı muhafız olarak dışarı çıktığımız bu yerden ruhen alıp başka yerlere götürüyor.

Askerlik bittikten sonra Şırnak İl Jandarma Komutanlığı’nı yada içinde bulunduğumuz 23. Jandarma Sınır Tümen Komutanlığı‘nı, kısacası Şırnak‘ı özlermiyim hiç sanmıyorum. Belki bir gün Cudi dağı teröristlerden temizlenirse koğuşun camından bütün kıvrımlarını sürekli izlediğim o dağa bir dağcı olarak tırmanmak istiyorum.

Gece sonuçlar açıklandığında önce Kastamonu 1. Jandarma Eğitim Tabur Komutanlığında acemliğimi ardından Şırnak İl Jandarma Komutanlığı emrinde usta askerliğimi yapacağımı öğrendim. (o gece hiç uyumadım. internetten Kastamonu’yu ve Şırnak’ı araştırmaya koyuldum.)

Gideceğim yer belli olduktan sonra hızlıca internetten bilet almayı denedim olmadı. Bende Metro Turizm’den rezervasyon yaptırdım. Ertesi gün biletimi almaya gittiğimde yaptığım rezervasyonun bir metro turizm çalışanı tarafından keyfi olarak iptal edildiğini ve indirimli olarak başka birine satıldığını öğrendiğimde yaşadığım şok. Telaşla başka bilet arama çabası, ardından bir arkadaşatan bilet bulmasını istemek. Arkadaşım bileti bulur, fakat biletin bayan yanı olduğunu söyler. Nasıl olur, nasıl ederim derken yolculuk günü gelir. Otobüs tamamen asker adayı doludur. Yanımda da benim gibi Hatay’lı bir asker adayı oturmaktaydı. Arkadaşım kendince bana şaka yapmış. Otobüs Ilgaz dağı eteklerinde yol alırken yeşil ormanların arasında Ferhan Şensoy’un Pardon filmini izlemeye koyulduk. (Bir taraftan da iyi ki daha fazla geciktirmemişim şu askerlik olayı diye iç geçirmedim değil.) Otobüs terminalinde tanıştığım çocuklarla birlikte küçük bir Kastamonu turu ardından kışlaya doğru yola çıkış. Tabii bu kadar kolay olmadı.

Kışlanın içinde sadece İş Bankası bankamatiği varmış. Gezdiğimiz arkadaşların biri üzerindeki fazla parayı bankamatiğe yatırmak ister. Bankamatik arıza yapar ve parayı yatırmadan kartıda bir güzel yutu verir. Bu olayın öğlen banka kapalıyken olduğunu da düşünürsek kastamonudaki ilk günüm de bir banka şubesi önünde arkadaşların bankadaki işlerini bitirmelerini beklemekle başladı. İşler 2-3 saat sonra biter ve kışlaya doğru yola çıkılır.

Hava günlük güneşlikken birden bardaktan boşalırcasına bir yağmur boşalır. Herkes sırıl sıklam. Kışlanın kapısına yaklaşırken bir ses duyulur. Bir askere yazılmış ağıt kışlanın nizamiyesinden kocaman hoparlörden yayılmaktadır. İnsanın psikolojisi birden değişiverir.

İnternette şartlarının diğer bölüklere göre iyi olduğunu duyduğum ve kışlada geçirdiğim 2 haftanın sonunda bizzat şahit olduğum 5. bölük kapısında görevli askerler tarafından karşılanıp, bölüklere soyadına göre dağıldığımızı öğrenip bir hayal kırıklığı ile 2. bölüğe doğru yol alınır.

Bana herkesin söylediğinin aksine Kastamonu Gölköy’de acemi askerlik yapacak olanların erkenden gidip birliklerine katılması faydalı olacaktır. Bizim saat 15:00 gibi kışlanın içinde olmuş olmamıza rağmen işlemlerimiz yetişmeyip günlerce işimizin hallolması için sıraya girip defalarca sayıldık, numara aldık, olmadı tekrar sıraya girdik. Kaydımız olmadığı için yatacak yerimiz belli olmadı. Üniformalarımızı alamadık. Sivil kıyafetlerimiz ile uyumak zorunda kaldık. Hatta yemin töreninde birliğe ilk katılan er’e ödül bile verildi.

Şimdilik bu kadar,
Jandarma Er Bahri Meriç CANLI
Kastamonu Gölköy’den bildirdi.