Hayatımdaki ilk doğu tecrübesini iki yaz önce ağrı dağı tırmanışı için Van, Ağrı ve Bitlis şehirlerine gittiğimde yaşamıştım. Askerlik sebebi ile de bir güneydoğu tecrübesi yaşadım. Diyarbakır, Şırnak ve hatta içinden geçtiğimiz sayılırsa Mardin şehirlerini gördüm. Diyarbakır ve Mardin konusunda çok fazla şey şöyleyemesem de Şırnak şehrini az çok öğrendim. Belki bir gün lazım olur.

Gelelim asıl soruya askerliğin ayak sesleri geldi geliyor derken o sesi duyulan postallarıda giydik yaşananlar çoktan geçmişte kaldı. Peki şimdi ne olacak. Ne yapmalı? Hemen bir iş bulup çalışmalı mı? Yoksa genel kanıya uyup öyle boş boş oturup günleri gün mü etmeli? Ya da dozu nedir bunların hangisini ne kadar yapmalı. Şöyle istediğim zaman çalışıp istediğim zaman dinleneceğim bir iş yok mu? (Bence yok ama neyse) Birileri kendi işini kur, istediğin zaman çalış istediğin zaman dinlenirsin, istediğin zaman gezersin diyor ama sanırım onlar hiç kendi işi olan birileri ile tanışmamışlar. Ben gördüğüm örneklerden kendi işinin patronu olup istediğini istediği her zaman yapan hiç görmedim. Bana etrafımdan her kendi işini kur denildiğinde ben bunları(ay sonunu kâr ile kapatmayı, müşterilerle didişmeyi, boş zamanlarında bile firmanın geleceğini kendi geleceğinden çok düşünmeyi) düşünüp vazgeçiyorum.

O zaman geriye bir iş bulup çalışmak kalıyor. Ben şimdiye kadar hep bu seçeneği seçtim. Hiç de pişman olmadım. İşimi hakkıyla yapar, gönül rahatlığı ile çıkar giderim. Peki ne kadar dinlenmeli? Bu evdeki tek kişilik oda partisini ne kadar sürdürmeli. En iyisi şu kalan işleri bitirip bir iş aramaya başlamalı. Zira beni arayanlar pek hoşuma giden iş teklifleri sunmuyorlar.

Not: Bu da son askerlik yazım olsun. Sıkıldım artık bu askerlik mevzularından

Son zamanlarda yapılan bir araştırma, benim de içinde bulunduğum yaş grubunda(18>X<30) blog kullanımının azaldığını ve yerini sosyal medya sitelerine bıraktığını gösteriyor. 2007 yılında çalıştığım şirket bu alandan çıkış yaparken blog kullanımının bir tepe noktası olduğunu ve bunun çok uzun sürmeyeceğini bu işin içindeki kişiler olarak öngörüyorduk. Günümüzde herkesin bir blogu olmalı anlayışı yerini amaca yönelik ve tabiri caizse kalbur üstü bir blog kitlesine bırakmaya başladı.

Son olarak blog devrinin kapanmaya başladığı günümüzde yıllardır kişisel sitemin ana sayfasını blog modülü ile değiştirmeme inadımın artık bir anlam kazandığını söyleyebilirim. İlerde blog yerini sosyal medya akış takibine bıraktığında siteme sadece bir modül daha ekleyeceğim.

Bir şeyi elde etmek için öncelikle istemek gerekir. İstemek zincirin ilk halkasıdır. Fakat çoğu zaman (sanırım bazı durumlarda bebekler yapabiliyor) sadece isteyerek birşeyleri elde edebilmek mümkün değil. İstediğin şeyi elde etmek için çaba sarfetmek gerekir. Çaba sarfederek genelde istediğini elde edersin. Bazende öyle bir an gelirki sadece istemek yada elde etmek için çaba sarfetmek yetmez. Belirli bir zamanın geçmesi, belirli bir hayat kesitinin de yaşanması gerekir.

Bunu son bir yıl içerisinde kendi hayatımda bolca gözlemliyorum. İstediğim yada çaba da sarfettiğim bir sürü şey istesemde o anda olmuyor. Fakat bazıları belirli bir zaman sonra farklı şekilde de olsa gerçekleşebiliyor.

Bazen keşke demeden kendimi alamıyorum “keşke hayatta herşey bebeklerin karınları açıktığında ağlayıp yemek istemeleri ve yemeğin gelmesi kadar kolay olsa.” Sonradan düşünüp o zamanda eldekilerin kıymetini anlayamazdık deyip bu düşüncelerden vazgeçiyorum.

Peki ben neden ihtiyaç duyuyorum. Sıralamak gerekirse;

• Dağda yada dağ ile sınırlamazsak doğa da birden fazla kişi(aslında tek bir kişi için daha çok ihtiyaç olabilir) ile yapılan herhangi bir faliyette ekip içi kordinasyon sağlanması ve olası bir acil durumda iletişim kurmak için kullanıyoruz.
• Doğada değiliz şehirdeyiz ve ekip halinde uzak mesafelerde bir iş yaparken de kullanıyoruz.
• İşin bir de afet haberleşmesi boyutu var.(İnşAllah kullanmak zorunda kalmayız) Bir afet halinde sadece afetin olduğu bölge değil nederdeyse tüm ülkede telefon hatlarında başta yoğunluk(yoğunluk kısmi de olsa sistemlerin çökmesine bile sebep olabilmekte) ve teknik arızalar(karasal hatların kopması, elektrik kesintisi vs) halinde oluşabilcek iletişim kopuklukları sırasında yine koordinasyon ve iletişim için kullanılmakta.
• Birde eğlence boyutu var. Lise yıllarından beri telsizlerle bir şekilde uğraşmaktayım. O yıllarda tüpçülerin telsizde söyledikleri türküleri dinlemekte eğlenceliydi.

Geçtiğimiz hafta sonu (5-6 Haziran 2010) Zirve Dağcılık eğitmen eğitimi için AKUT Kürşat AVCI dağ evine gitmeden önce internette biraz araştırma yaptım. Google aramalarından pek bir sonuç elde edemedim. Bu sebeple ben birşeyler yazayım. Benim gibi bilgi arayanlar biraz daha fazla bilgiye ulaşabilsinler.

Dağ evi aslında dağda değil. Aladağların eteklerindeki köylerden biri olan Çukurbağ köyüne bağlı Martı mah. içerisinde. Köy merkezi ile Martı mah. arası ~2 km. Köydeki pideciye gitmek için ha geldik geliyoruz derken bilmeden o 2 km. yolu yürümüşüz. Ama pideler bu yolu yürümeye değiyor.

Martı mah. içerisinden şuanda alışveriş yapılacak herhangi biryer bulunmuyor. Bu sebeple her alışveriş için köy merkezine gitmek gerekiyor.(Daha önce bakkal/market açılmış ama tutmayınca kapatmışlar.) Gerçi dağa giderken çoğu zaman köyün içinden geçiliyor.

Son olarak ta bir AKUT gönüllüsü olarak AKUT’un dağ evinde yapılan Zirve Dağcılığın bütün bölgelerinden gelen eğitmenleri/eğitmen adaylarının bulundupu toplantıya AKUT Niğde ekibinden birilerinin gelip kendini tanıtıp bir acil durumda bize ulaşabilirsiniz demesini beklerdim.